Joe Lee Williams werd in Crawford geboren als zoon van pachters en op vijfjarige leeftijd speelde hij op een zelfgemaakte gitaar. In 1915 verliet hij zijn huis om door het zuiden te trekken. Williams werkte van 1918 tot 1924 op kermissen en voor kwakzalvers met een jugband en als solist. In de jaren 20 speelde hij, vaak begeleid door Little Brother Montgomery, in bordelen, werkkampen en kroegen in Missisipi en Louisana. Zijn platendebuut maakte hij in 1935 voor Bluebird en een van zijn vroege opnames, ‘Baby please Don’t Go’ werd een bluesstandaard. Hij nam eind jaren 30 regelmatig op met Robert Nighthawk en Sonny Boy Williamson op Bluebird.

Hoewel Williams zowel 6-snarige als 12-snarige gitaren bespeelde, is hij het meest bekend om het bespelen van een 9-snarig instrument dat hij zelf had gemaakt. Hij maakte voortdurend tournees en nam tot achter in de jaren 70 platen op.

Op volgende video is Big Joe Williams te zien die de bluesstandaard ‘Baby please Don’t Go’ speelt, het nummer werd verscheidene malen gecoverd door ondere andere Van Morrison in de jaren 60.

Eddie James House Jr., zoon van een muzikant, werd in Riverton (Miss.) in 1902 geboren. House predikte in zijn tienerjaren en maakte veel reizen in de jaren 20. Pas op zijn 25ste leerde hij gitaar spelen, maar al snel raakte hij in conflict tussen het geloof en zijn liefde voor de blues. Nadat hij in Lyon iemand had vermoord en daarvoor twee jaar gevangenisstraf had gekregen, ontmoette hij Charley Patton, wiens connectie bij Paramount hem uiteindelijk een opnamesessie in 1930 bezorgde. Son House had samen met Skip James een enorme invloed op Robert Johnson en ook op Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Hij was éen van de grote delta gitaristen en is van van grootste muzikanten uit de bluesgeschiedenis.

De intensiteit en de hartstocht van House in songs als het tweedelige ‘Preachin’ The Blues’ zijn in de blues zelden benaderd. De platenverkoop liep echter niet goed en House trad het grootste deel van de jaren 30 op samen met Willie Brown in de delta. Hij nam in 1941-1942 op voor de Library Of Congress, voordat hij in 1943 stopte met optreden en zich in Rochester ging vestigen. In 1964 werd hij herontdekt, nam nog op voor een paar labels en maakte de rest van decennium uitgebreide tournees. In jaren 70 ging het slechter met zijn gezondheid en hij belandde in een rusthuis, waar in 1988 stierf.

Onderstaande fragmenten tonen een oudere Son House: het eerste fragment bevat een klein gesprek van Son en een nummer. Het tweede fragment een nummer waarin de krachtige gitaarstijl en de ruwe stem van Son House duidelijk getoond worden. Son House vertolkt op deze wijze perfect de blues, hij is gewoon de blues!