Huddy William Ledbetter (29 januari 1885 – 6 december 1949) werd onder de naam Leadbelly bekend als zanger en gitarist. Hij was de eerste zwarte zanger die door de blanke intellectuelen werd omarmd. Zijn repertoire was vooral gericht op folk en blues. Tot zijn bekendste nummers behoren The Midnight Special, Goodnight Irene, Cotton Fields en Rock Island Line. Leadbelly heeft lange tijd samengewerkt met Blind Lemon Jefferson, en met John Lomax.

Leadbelly heeft meermalen in de gevangenis gezeten. In 1916 ontsnapte hij uit de gevangenis in Texas, waarna hij twee jaar door het leven ging als Walter Boyd. Toen vermoordde hij een man, waarna hij tot dertig jaar cel werd veroordeeld. In 1925 werd hem gratie verleend. Zijn gratieverzoek had hij muzikaal gebracht, met een liedje met de volgende tekst:

Please, Governor Neff, Be good ‘n’ kind
Have mercy on my great long time…
I don’t see to save my soul
If I don’t get a pardon, try me on a parole…
If I had you, Governor Neff, like you got me
I’d wake up in the mornin’ and I’d set you free

Governor Neff is gouverneur Pat Neff.

In 1930 werd Leadbelly veroordeeld wegens poging tot moord. In juli 1933 werd hij in de gevangenis bezocht door John en Alan Lomax, met wie hij enkele honderden nummers opnam. In 1934 dient hij opnieuw een muzikaal gratieverzoek in, wat ingewilligd wordt. Vervolgens gaat hij touren met Lomax. Nadat Leadbelly in 1940 Lomax bedreigt met een mes, beëindigt deze de vriendschap. In 1949 begon Leadbelly aan zijn eerste Europese tournee, maar werd ziek voordat hij deze kon afmaken. Later dat jaar overleed hij aan de gevolgen van ALS in New York. Hij werd begraven in Caddo Parish, Louisiana.

De Amerikaanse groep Ram Jam bracht in 1977 het nummer Black Betty uit in een Hardrock-versie en scoorde er een hit mee. In 1993 werd Leadbelly’s nummer Where Did You Sleep Last Night gespeeld door Nirvana tijdens hun MTV Unplugged concert. Onderstaand fragment is de enige video-opname die ooit van Leadbelly werd gemaakt. De opname bevat drie nummers en merk de zeer folkachtige stijl op van Leadbelly.

Ik heb covers van Nirvana en Ram Jam hieronder gepost omdat deze ook uiterst genietbaar zijn!

Mississippi John Hurt (Teoc, Mississippi, Verenigde Staten 8 maart 1892 – 2 november 1966) is een bluesgitarist/zanger met een zeer bijzondere syncopische gitaarstijl. Zijn stijl wordt omschreven als Country Blues of Delta Blues.

John Hurts moeder had, toen hij negen was, een gitaar gekocht. John had zichzelf geleerd er op te spelen en zijn dorpje lag zo afgelegen dat er geen rondtrokkende gitaristen langs kwamen. Zijn stijl was daarmee volledig anders dan gebruikelijk en hij speelde zonder plectrum. De muziek klinkt alsof John Hurt twee gitaren tegelijkertijd speelt waarbij hij ritme en melodie combineert. Hij speelde voornamelijk op lokale feesten in de buurt van Avalon, Mississippi.

In 1928 werd hij opgemerkt door Tommy Rockwell, directeur van OKeh, en er werd een plaat opgenomen. Later werd hij uitgenodigd om naar New York City te komen voor een tweede sessie. Hij kreeg $240 voor de opnames en keerde daarna terug naar de delta, waar hij als boerenknecht werkte. De plaat had nauwelijks bekendheid tot de jaren 60 toen vele muzikanten op zoek waren naar nieuwe muziekvormen.

In 1963 werd zijn muziek herontdekt door Tom Hoskins en hij ging op zoek naar John Hurt, die nog steeds in Mississippi bleek te wonen. Hij speelde nog verschillende malen op grote muziekfestivals, had zelfs een optreden op de Tonight Show en er werden vele artikelen geschreven over hem en zijn karakteristieke stijl van gitaarspelen. Tegen het eind van zijn leven nam hij nog drie albums op. In 1988 werd Mississippi John Hurt opgenomen in de Blues Hall of Fame.

Bekende nummers zijn Candy Man, Frankie en Stack O’ Lee.

Onderstaande filmpjes komen uit de Rainbow Questshow van Pete Seeger: het eerste fragment is het nummer Lonesome Blues en het tweede fragment is het nummer Goodnight Irene en wordt vooraf gegaan door een gesprek tussen Pete, John en zijn andere gasten waarin John enkele jeugdherinneringen ophaalt.