Mississippi John Hurt (Teoc, Mississippi, Verenigde Staten 8 maart 1892 – 2 november 1966) is een bluesgitarist/zanger met een zeer bijzondere syncopische gitaarstijl. Zijn stijl wordt omschreven als Country Blues of Delta Blues.

John Hurts moeder had, toen hij negen was, een gitaar gekocht. John had zichzelf geleerd er op te spelen en zijn dorpje lag zo afgelegen dat er geen rondtrokkende gitaristen langs kwamen. Zijn stijl was daarmee volledig anders dan gebruikelijk en hij speelde zonder plectrum. De muziek klinkt alsof John Hurt twee gitaren tegelijkertijd speelt waarbij hij ritme en melodie combineert. Hij speelde voornamelijk op lokale feesten in de buurt van Avalon, Mississippi.

In 1928 werd hij opgemerkt door Tommy Rockwell, directeur van OKeh, en er werd een plaat opgenomen. Later werd hij uitgenodigd om naar New York City te komen voor een tweede sessie. Hij kreeg $240 voor de opnames en keerde daarna terug naar de delta, waar hij als boerenknecht werkte. De plaat had nauwelijks bekendheid tot de jaren 60 toen vele muzikanten op zoek waren naar nieuwe muziekvormen.

In 1963 werd zijn muziek herontdekt door Tom Hoskins en hij ging op zoek naar John Hurt, die nog steeds in Mississippi bleek te wonen. Hij speelde nog verschillende malen op grote muziekfestivals, had zelfs een optreden op de Tonight Show en er werden vele artikelen geschreven over hem en zijn karakteristieke stijl van gitaarspelen. Tegen het eind van zijn leven nam hij nog drie albums op. In 1988 werd Mississippi John Hurt opgenomen in de Blues Hall of Fame.

Bekende nummers zijn Candy Man, Frankie en Stack O’ Lee.

Onderstaande filmpjes komen uit de Rainbow Questshow van Pete Seeger: het eerste fragment is het nummer Lonesome Blues en het tweede fragment is het nummer Goodnight Irene en wordt vooraf gegaan door een gesprek tussen Pete, John en zijn andere gasten waarin John enkele jeugdherinneringen ophaalt.

Joe Lee Williams werd in Crawford geboren als zoon van pachters en op vijfjarige leeftijd speelde hij op een zelfgemaakte gitaar. In 1915 verliet hij zijn huis om door het zuiden te trekken. Williams werkte van 1918 tot 1924 op kermissen en voor kwakzalvers met een jugband en als solist. In de jaren 20 speelde hij, vaak begeleid door Little Brother Montgomery, in bordelen, werkkampen en kroegen in Missisipi en Louisana. Zijn platendebuut maakte hij in 1935 voor Bluebird en een van zijn vroege opnames, ‘Baby please Don’t Go’ werd een bluesstandaard. Hij nam eind jaren 30 regelmatig op met Robert Nighthawk en Sonny Boy Williamson op Bluebird.

Hoewel Williams zowel 6-snarige als 12-snarige gitaren bespeelde, is hij het meest bekend om het bespelen van een 9-snarig instrument dat hij zelf had gemaakt. Hij maakte voortdurend tournees en nam tot achter in de jaren 70 platen op.

Op volgende video is Big Joe Williams te zien die de bluesstandaard ‘Baby please Don’t Go’ speelt, het nummer werd verscheidene malen gecoverd door ondere andere Van Morrison in de jaren 60.

Eddie James House Jr., zoon van een muzikant, werd in Riverton (Miss.) in 1902 geboren. House predikte in zijn tienerjaren en maakte veel reizen in de jaren 20. Pas op zijn 25ste leerde hij gitaar spelen, maar al snel raakte hij in conflict tussen het geloof en zijn liefde voor de blues. Nadat hij in Lyon iemand had vermoord en daarvoor twee jaar gevangenisstraf had gekregen, ontmoette hij Charley Patton, wiens connectie bij Paramount hem uiteindelijk een opnamesessie in 1930 bezorgde. Son House had samen met Skip James een enorme invloed op Robert Johnson en ook op Muddy Waters en Howlin’ Wolf. Hij was éen van de grote delta gitaristen en is van van grootste muzikanten uit de bluesgeschiedenis.

De intensiteit en de hartstocht van House in songs als het tweedelige ‘Preachin’ The Blues’ zijn in de blues zelden benaderd. De platenverkoop liep echter niet goed en House trad het grootste deel van de jaren 30 op samen met Willie Brown in de delta. Hij nam in 1941-1942 op voor de Library Of Congress, voordat hij in 1943 stopte met optreden en zich in Rochester ging vestigen. In 1964 werd hij herontdekt, nam nog op voor een paar labels en maakte de rest van decennium uitgebreide tournees. In jaren 70 ging het slechter met zijn gezondheid en hij belandde in een rusthuis, waar in 1988 stierf.

Onderstaande fragmenten tonen een oudere Son House: het eerste fragment bevat een klein gesprek van Son en een nummer. Het tweede fragment een nummer waarin de krachtige gitaarstijl en de ruwe stem van Son House duidelijk getoond worden. Son House vertolkt op deze wijze perfect de blues, hij is gewoon de blues!

Nehemiah ‘Skip’ James, geboren in Bentonia en opgegroeid op een nabijgelegen plantage, speelde vanaf jonge leeftijd professioneel gitaar en leerde zichzelf pianospelen. Zijn kenmerkende gitaarstemming (E), zijn melancholie en zijn hoge stem vormden samen een uniek sound en zijn opnamesessie voor Paramount in 1931 resulteerde in enkele van de meest aangrijpende en ontroerende country blues ooit opgenomen. Songs als ‘Devil got my woman’, ‘Im So Glad’ en ‘22-20 Blues’ zijn nog steeds meesterwerken in het genre?

In de jaren 30 raakte James het zicht op de scene een beetje kwijt en concentreerde zich op carrière binnen de kerk, voordat hij in de jaren 60 werd ‘herontdekt’, samen met Son House en diverse andere bluesartiesten. Hij nam ook een handvol albums op voor Takom, Melodeon en Vanguard, terwijl zijn nummer ‘I’m So Glad’ gecoverd werd door Cream. Skip James’ hernieuwde carrière werd helaas plotseling afgebroken door zijn dood aan kanker in 1969.

Onderstaand fragment toont Skip James met het nummer ‘I’m So Glad’ in 1964 op het Newport Folk Festival.