jump to navigation

Robert Johnson januari 19, 2007

Posted by Dries in Artiest, Blues, Delta Blues.
4 comments

 

Robert Leroy Johnson (Hazlehurst (Mississippi), 8 mei 1911 – Three Forks (Mississippi), 16 augustus 1938) is één van de invloedrijkste bluesartiesten ooit. Hoewel hij slechts 27 werd, maar twee opnamesessies heeft gedaan en maar een twintigtal songs naliet, is hij hét voorbeeld van talloze artiesten. Zijn nummers werden en worden dan ook door elke zichzelf respecterende bluesgroep gespeeld.

Johnson woonde het eerste deel van zijn leven op een plantage waar hij zichzelf bekend maakte met de bluesharp, maar het was zijn wens om de gitaar te leren beheersen. Binnen zeer korte tijd lukte het hem, met behulp van onder meer de al even mysterieuze Ike Zinneman, om het instrument meer dan voldoende te beheersen. Deze prestatie bracht de fabel in de wereld dat Johnson zijn ziel had verkocht aan de duivel. Hij zou op een nacht naar een kruispunt zijn gegaan om daar gitaar te gaan spelen. Om middernacht zou hij benaderd zijn door een grote, donkere man (de duivel), die hem zijn instrument afpakte, het voor hem stemde, en het, in ruil voor zijn ziel, aan hem teruggaf waarna hij het perfect zou kunnen bespelen. Deze gebeurtenis verwoorde hij in het nummer Crossroads. Door deze gebeurtenis haalde hij de banvloek van de kerk op zich.

Na een van zijn optredens kreeg hij vergiftigde whiskey – waarschijnlijk een actie van een jaloerse echtgenoot van een van zijn maîtresses. Hij werd overgebracht naar Greenwood, waar hij het gif binnen enkele dagen door ziekte wist uit te zweten. Hij liep hierbij echter wel een longontsteking op die hem uiteindelijk fataal werd. Johnson werd geboren en overleed in de staat Mississippi.

Zijn belang voor de muziekgeschiedenis ligt in de mix die hij maakte van bestaande Delta Blues en andere invloeden. Kenmerkend is de ritmische, doorrollende gitaarmuziek. Tijdens zijn leven speelde hij met latere bluesgiganten als Muddy Waters en Howlin’ Wolf.

Het eerste fragment toont het originele nummer Crossroads van Robert Johnson, het tweede fragment komt uit de film Crossroads (1986) waarin Keb ‘mo’ de rol van Robert Johnson vertolkt, het derde fragment toont de meest bekende versie van Crossroads gebracht door Eric Clapton’s groep Cream en het vierde fragment toont Led Zeppelin met hun cover van Travelling Riverside Blues.

Plaatje van de week: Bjorn Borge – St. Slide januari 16, 2007

Posted by Dries in Artiest, Blues, Delta Blues, Plaatje van de week.
1 comment so far

Vanaf deze week zal ik wekelijks een plaatje van de week voorstellen. De plaat die de spits afbijt, sloeg bij mij in als een bom! St. Slide van de Noorse gitarenvreter Bjorn Borge is een gespierde, solide plaat met duidelijke delta-bluesinvloeden en het accent ligt vooral, zoals de titel verraadt, op de slide gitaartechniek. Het Noorse gitaarwonder weet de emotie en de kracht van de Delta Blues in een modern, ultra-funky jasje te stoppen door middel van zijn verbluffende gitaarspel en een stem, die doet vermoeden dat hij een notoir roker en whiskeydrinker is. Hij noemt zichzelf dan ook de King van de Delta Funk of de stringmachine. We kunnen hem geen ongelijk geven als hij zijn 12-snarige gitaar omtoverd tot een ‘stringmachine’.

De plaat bevat eigen werk en covers van Frank Zappa, Mötorhead, Everlast en Morphine. Bjorn Berge speelt al deze nummers enkel met zijn gitaar en zijn stem, best wel indrukwekkend.

Playlist:

1. Keep It Greasy
2. Black Jesus
3. Trains
4.They Haven’t Seen the Last of Me
5. Minutes
6. Ace of Spades
7. One Kind Favour
8. Thursday
9. N.V.
10. Every Morning
11. No One Can Forgive Me But My Baby
12. Attitude & Latitude

Hieronder heb ik drie fragmenten van Bjorn Berge om zijn fantastische gitaarstijl en ronkende stem te tonen. Het zijn alledrie covers: Travelling Riverside Blues (Robert Johnson), Give It Away (Red Hot Chili Peppers) en Just Allright (Son House).

Travelling Riverside Blues

Give It Away

Just Allright

Baby please don’t go januari 14, 2007

Posted by Dries in Blues, Blues-Rock, Chicago Blues, Concert, Delta Blues, Rock.
add a comment

Een paar dagen geleden had ik het over Big Joe Williams. Eén van zijn eerste opnames was het nummer “Baby please don’t go” en werd meteen een bluesstandaard. Muddy Waters bracht zijn eigen versie van het lied uit en door het succes van Muddy Waters in Europa, werd het nummer aldaar bekend.

Het nummer werd in Europa algemeen bekend door het succes van de versie van Them, de groep van Van Morrison. De rauwe, harde stem van Van Morrison past perfect bij de melancholie van het nummer en ook muzikaal werd het nummer steviger. Van Morrison wist de melancholie van de originele versie te behouden, en de versie van Them mag dan ook als subliem worden bestempeld. Later pikten Aerosmith en AC/DC het nummer op en baseerden zich op de versie van Them.

Onderstaande fragmenten tonen allemaal het bewuste nummer. Kijk en vergelijk! De versie van Big Joe Williams bevindt in de post van enkele dagen geleden. Het laatste fragment is van Mance Lipscomb, een minder bekende Delta Bluesmuzikant, maar dit maakt deze versie niet minder geweldig.

Enjoy!

Muddy Waters

Them

AC/DC

Aerosmith

Mance Lipscomb

Leadbelly 2 januari 14, 2007

Posted by Dries in Artiest, Blues, Delta Blues.
add a comment

Na lang zoeken heb ik het nummer “Where did you sleep last night” van Leadbelly gevonden, dat werd gecoverd door Nirvana tijdens het unplugged concer van MTV. De video is “crap” maar de muziek maakt dit ruimschoots goed!

Enjoy!

Leadbelly januari 13, 2007

Posted by Dries in Artiest, Blues, Delta Blues.
1 comment so far

 

Huddy William Ledbetter (29 januari 1885 – 6 december 1949) werd onder de naam Leadbelly bekend als zanger en gitarist. Hij was de eerste zwarte zanger die door de blanke intellectuelen werd omarmd. Zijn repertoire was vooral gericht op folk en blues. Tot zijn bekendste nummers behoren The Midnight Special, Goodnight Irene, Cotton Fields en Rock Island Line. Leadbelly heeft lange tijd samengewerkt met Blind Lemon Jefferson, en met John Lomax.

Leadbelly heeft meermalen in de gevangenis gezeten. In 1916 ontsnapte hij uit de gevangenis in Texas, waarna hij twee jaar door het leven ging als Walter Boyd. Toen vermoordde hij een man, waarna hij tot dertig jaar cel werd veroordeeld. In 1925 werd hem gratie verleend. Zijn gratieverzoek had hij muzikaal gebracht, met een liedje met de volgende tekst:

Please, Governor Neff, Be good ‘n’ kind
Have mercy on my great long time…
I don’t see to save my soul
If I don’t get a pardon, try me on a parole…
If I had you, Governor Neff, like you got me
I’d wake up in the mornin’ and I’d set you free

Governor Neff is gouverneur Pat Neff.

In 1930 werd Leadbelly veroordeeld wegens poging tot moord. In juli 1933 werd hij in de gevangenis bezocht door John en Alan Lomax, met wie hij enkele honderden nummers opnam. In 1934 dient hij opnieuw een muzikaal gratieverzoek in, wat ingewilligd wordt. Vervolgens gaat hij touren met Lomax. Nadat Leadbelly in 1940 Lomax bedreigt met een mes, beëindigt deze de vriendschap. In 1949 begon Leadbelly aan zijn eerste Europese tournee, maar werd ziek voordat hij deze kon afmaken. Later dat jaar overleed hij aan de gevolgen van ALS in New York. Hij werd begraven in Caddo Parish, Louisiana.

De Amerikaanse groep Ram Jam bracht in 1977 het nummer Black Betty uit in een Hardrock-versie en scoorde er een hit mee. In 1993 werd Leadbelly’s nummer Where Did You Sleep Last Night gespeeld door Nirvana tijdens hun MTV Unplugged concert. Onderstaand fragment is de enige video-opname die ooit van Leadbelly werd gemaakt. De opname bevat drie nummers en merk de zeer folkachtige stijl op van Leadbelly.

Ik heb covers van Nirvana en Ram Jam hieronder gepost omdat deze ook uiterst genietbaar zijn!